Tarik Sadouma

2020-08-22
Maar volgens mij is de redenatie als volgt: modernisme verzet zich tegen de trucjes en effecten van het klassieken. Het doet daarbij alsof het erg is dat Rembrandt voor een groot gedeelte ook daaruit bestaat. Dat we dat nu wel weten is het argument. Wat ze schijnbaar dus niet weten is dat we de perceptionele trucjes van het modernisme nu ook wel weten. Doe het ons dan na, zeggen de kuddedieren. Waarop mijn schilderkunst zegt, wat jullie schijnbaar niet weten is dat de tulband van Rembrandt ook echt een spook is een monster, en dat het vaak zo is dat er door goede kunst dat soort idiosyncratische tranformaties als mallen dienen voor de maker om meer grip te krijgen op zijn taak en verlangen grip te krijgen op iets en dat dat een eigen leven gaat leiden. Dali heeft gelijk, maar illustreert dat vervolgens, dat vind ik erg intelligent van Dali. Wat in vervolgens nog kan doen is laten zien dat Dali niet begrepen is, Rembrandt net zo goed uitgangspunt kan worden voor het laten zien van het begrijpen van modernisme op dezelfde manier als dat modernisme (ooit) liet zien dat het iets begreep van kunst die haar vooraf ging. Je zou kunnen zeggen dat je ook schilderijen als de mijnen zou kunnen illustreren en bedenken. Maar dan negeer je sporen van de opbouw. En dat is precies het probleem wanneer kunst een conventie wordt dat er geen zoektocht meer zichtbaar is in de opbouw. De grootste vermeende zonde is dus dat de modernist denkt dat hij naar materiaal kijkt dat hij ook anders kan zien (lekker puh) en dat de schilder ik dus zich daar niet van bewust is. Punt is juist dat ik meerdere interpraties volg in mijn zoektocht, die dus relevant zijn aan de afbeelding. Waardoor het argument: ja maar dat had dat beter gekund (Rembrandt deed het beter) dus vervalt. Immers de relatie tussen vorm en inhoud is specifiek eigen en gevonden. Dat was ook zo bij Rembrandt, maar niet op dezelfde manier, niet in dezelfde beeldende volgorde (afbeelding komt na thema en vorm) etc. Sterker nog dit is de perfecte omdaaiing daarvan. Dat mag je Dan lelijk vinden, maar het is een diepzinnige verbeelding van wat het verband is tussen Nietzsche’s umwerting aller werten en Alles dat groots en meeslepend is moet eerst afschuwwekkende maskers dragen. Bovendien is niet uitgaan van een afbeelding een diep Islamitische opvatting, en daarbij krijgen de tulbanden geen illustratieve betekenis maar een die opgebouwd is uit de deconstructie van Christelijke en modernistische kunst. En ja dat is slikken.
 
2020-07-26
Ik heb niet veel bevestiging gehad in mijn leven.
Ik ben weer een diepere noodzaak aan het zoeken om iets te maken denk ik.
 
Ik weet dat ik wel degelijk de aantrekkelijke gedeeltes van verwachtingen ten aanzien van kunst kan incorporeren. Alleen mijn gekwetste ego staat het slecht toe. Dus mijn probleem is een afweging tussen contact maken en een verbeelding een verhouding afbeelden tot kunst die ik werkelijk ervaar. Dat is altijd het doolhof.
 
Ik wordt kwaad als iets ‘werkt’ omdat ik weet dat ik het niet vol kan houden omdat ik daar geen fut voor heb. Geen oprecht verlangen. En dus schilder ik het net zo makkelijk weer stuk ipv er op te Bouwen. En bouw ik toe naar betekenis die schoonheid ontkent en haat. Het is een ziekte denk ik.
 
Misschien een bijproduct van mijn Islamitische geisoleerd zijn plus mijn uitgeslotenheid.
Waardoor ik schoonheid kan ervaren in mijn dromen maar niet in de werkelijkheid

Paintings by Tarik Sadouma and sculpture by Wout Neutkens

Paintings from left to right: Carnaball, Soscrackn’alien, Police Slate, Nobody
Sculpture: Headless Yellow Female Figure

Sculpture by Tarik Sadouma

Donkey Table, Cairo 2007
Materials: Wood, Lacquer, Donkey hide, Lace
(Click here for more images and information)

Soscrackn’alien

Tarik Sadouma, 100x70cm, Oil on Wood, Cairo, 2020

Police Slate

Tarik Sadouma, 100x70cm, Oil on wood, Cairo, 2020

Carnaball

Tarik Sadouma, 80x60cm, Oil on Linnen, Cairo, 2020

Detail

 

Optical octopussy camouflage

Tarik Sadouma, 100x70cm, Oil on wood, Cairo, 2020

 

Nobody (Philip van den Hurk and a refugee boat, Lesbos)

Tarik Sadouma, Oil on wood, Cairo, 2020

Tarik Sadouma’s Donkey Table @ KIRAC SPACE

Amsterdam 2020 (more information about this piece)

Stefan Ruitenbeek about the Donkey Table

‘When I visited him in Cairo back in 2005, before the Arab Spring, he showed me garbage trucks that were donated by Europe. The trucks were not collecting garbage, they were just sitting there next to the road, broken, sometimes being used for other things, like hosting small shops. The garbage is still collected by donkeys, who suffer a great deal, are being packed with crazy amounts of garbage, as they are able to manoeuvre the small messy streets. The garbage trucks are often useless. He sees the garbage trucks as a metaphor for Western imperialism in the form of the arab-spring, regime change and the Iraq war. Of trying to introduce a new system from a position of supposed superiority but without any real interest for or understanding of the integrity and workings of the society you are trying to improve, change, invade or steal from. 

Tarik collected the corpses of old disposed donkeys and took their worn skin, showing the marks of beatings and old age, and he made a sculpture about vulnerable and painful power structures. You can change the regime (Saddam Hussein) or the replace the donkey with garbage trucks, but you are removing (a painful and maybe evil) balance. The Donkeys are supporting a table, they are grazing in the white, lush paradise of donkeys, framed by the open table, the table is actually a hole through which you look at the donkeys, whose necks are, as you sit on the chairs, also phallic symbols coming from between your legs. These ‘executive’ tables are symbols for the power meetings that crony-capitalists have with each other. All sitting at a table and doing their mafia game, whilst riding the donkey, keeping people poor and the country corrupt and inefficient in order to maintain the status quo. The table is painted white so you don’t see the natural wood. It’s contained and put behind the white lacquer.

The most beautiful thing about the sculpture to me is the voices of the woodworkers that breakthrough. They see it as an insult to have to create such a crazy thing as a donkey table. They want to carve things that are powerful. Not those ‘low-class’ donkeys. Tarik created an ‘assignment’ for them that they feel critical towards. Yet, you can really see that these guys know what donkeys look like. There is a tenderness in the woodwork. Like archaic greek sculpture. It’s not like a Jeff Koons sculpture where you just use the craftsmanship to do pop-art. It’s a portrayal of these workers, reflected in these donkeys. 

Tarik made a whole bunch of sculptures like this, creating a telling synergie between the mindset of those woodworkers and his own projections, and I am currently trying to finance and arrange a transport to Holland.

Tarik Sadouma is Jaafar El-Hazred on facebook

2020 (Facebook)

Writing 2019 (Dutch)

Tarik about democracy, media and art (Dutch)

July 15, 2019 (Click)

Interview with Tarik Sadouma by Hassnae Bouazza (Dutch)

May 30, 2015 (Click)

Auto-Orientalism Exhibition

September 2013, Beirut.
Various sculptures. (Click)

Donkey Boys (Donkey Table)

Cairo, 2007
Wood, paint and hide from old beaten up donkeys. (Click)